Po Romulusie miastem rządziło jeszcze sześciu królów, ale że ostatni z nich był władcą despotycznym, mieszkańcy wygnali go, a władzę od tej pory mieli w swych rękach dwaj, corocznie wybierani urzędnicy- konsulowie i senat, w którym zasiadało 300 członków najznamienitszych rzymskich rodów.

W 380r.p.n.e. Rzymianie musieli stawić czoło najazdowi Galów, a wkrótce potem sami ruszyli na podbój Italii.

Wraz ze wzrostem potęgi państwa, zmieniało się oblicze samego Rzymu. Miasto rozbudowywało się, powstawały wspaniałe budowle. Jednak prawdziwego monumentalnego charakteru centrum Rzymu zaczęło nabierać wraz z wprowadzeniem rządów jedynowładców- cesarzy.

Do porządkowanie miasta zabrał się Juliusz Cezar, poważniejsze zmiany nastąpiły za panowania Oktawiana Augusta- to z jego polecenia Pole Marsowe z placu ćwiczeń zostało przekształcone w reprezentacyjną dzielnicę, tutaj wybudowano Mauzoleum Augusta i wzniesiono Panteon- świątynię wszystkich bogów. Kolejni cesarze wznosili termy, wyznaczano place pod następne budowy. Wespazjan wzniósł Koloseum, by Rzymianie mogli oglądać walki gladiatorów, zadbano o dostawę świeżej wody za pomocą akweduktów.

W III wieku zaczęła jednak przygasać potęga Rzymu. Państwo zagrożone najazdami barbarzyńców zaczęło pokrywać się systemem fortyfikacji. Przełom III i IV wieku to ostatni okres świetności Rzymu. Dodatkowo jego pozycję osłabiło założenie w 330 roku Konstantynopola, a potem podział państwa. Na początku wieku Rzym został splądrowany przez Gotów, a 45 lat później przez Wandalów. W 476 roku pozbawiono władzy ostatniego zachodniorzymskiego cesarza. Faktycznym zarządcą miasta stał się biskup Rzymu rezydujący na Lateranie.

Jakie zabytki da się zwiedzać nocą, można by zapytać. W stolicy Italii – liczne, dzięki temu, że większość z nich została malowniczo podświetlona. Castel Sant’Angelo, fontanna di Trevi, Koloseum, Forum Romanum, Piazza Navona czy Piazza del Popolo to punkty, które koniecznie trzeba włączyć do programu nocnej wycieczki po Rzymie. Oczywiście nie całe życie można zwiedzać zabytki.

Osobom, które od oglądania kolejnych pomników wieków chcą dla odmiany odpocząć, polecić można rozliczne klimatyczne rzymskie kluby. W każdym z nich bawią się setki osób, a jako iż Rzym jest ogromnym skupiskiem wielonarodowościowym, w klubach najlepiej dostrzec można zacieranie się granic kulturowych. To także ciekawe doświadczenie, którego nie sposób porównać do wizyty w klubach żadnego innego miasta ani państwa. Co więcej… Włosi kochają jedzenie, nie dziwić zatem powinna ogromna liczba punktów gastronomicznych, w których zatrzymać się można nawet i w środku nocy. Potrawy włoskiej kuchni serwowane są praktycznie bez przerwy i nie spróbowanie którejkolwiek z nich uznać można by za zbrodnię. Jedyne, przed czym przestrzegają doświadczeni turyści, to rzymska pizza. Gdzie indziej na świecie wręcz legendarna, w Rzymie akurat pozostawia wiele do życzenia, choć to oczywiście kwestia gustu. Warto także wieczorem wybrać się do któregoś z barów, zwłaszcza w sezonie piłkarskim, kiedy rozgrywane są mecze Serie A. Dla Włochów futbol jest ważniejszy niż religia, dlatego też obejrzenie meczu w ich towarzystwie to doprawdy niezapomniane przeżycie, nieporównywalne do niczego, nawet do polskiej euforii po największych sukcesach Adama Małysza.

Przede wszystkim, dobrze jest przeanalizować wykresy temperatur. W najgorętszych miesiącach – lipcu i sierpniu – średnia dzienna temperatura powietrza w Rzymie wynosi aż 28 stopni Celsjusza. W czerwcu i wrześniu niższa jest o zaledwie 2 stopnie. Zatem jeżeli nie planujemy spędzić urlopu na plaży, warto rozważyć zwiedzanie Rzymu w kwietniu, maju bądź październiku czy nawet w listopadzie, kiedy średnie temperatury sięgają odpowiednio 18, 22, 22 i 17 stopni. Analogicznie, istotnym czynnikiem przy planowaniu terminu wyjazdu powinny być analizy opadów. W Rzymie, najsuchszym miesiącem jest lipiec, kiedy spada łącznie średnio 9 milimetrów opadów. W czerwcu 31, a w sierpniu – 22. W kwietniu i maju suma opadów oscyluje wokół 55 milimetrów, zaś na jesieni – w październiku i listopadzie – wyraźnie przekracza 110 milimetrów. To także istotny czynnik, bowiem – jadąc tak daleko – szkoda byłoby całości urlopu spędzić w hotelu.

Na koniec pamiętać należy, że klimat śródziemnomorski, szczególnie w rejonie Rzymu, należy do bardzo kapryśnych, zaś niektóre zmiany pogody doprawdy trudno przewidzieć. Nawet jednak widząc niebo w pełni zasnute czarnymi chmurami, nie trzeba podupadać na duchu, bowiem całkiem prawdopodobne jest, że w pół godziny później po chmurach nie pozostanie już nawet najmniejszy ślad.

Powiedziane już zostało, że obecnie Rzym liczy sobie ponad 2,7 miliona mieszkańców. Warto zauważyć, że liczba ta systematycznie wzrastała do końca lat osiemdziesiątych, by następnie nieznacznie opaść. Ponowny wzrost zanotowano dopiero w XXI wieku. Należy jeszcze dodać, że wspomniana liczba dotyczy mieszkańców Rzymu samego w sobie. Kiedy doliczyć całą aglomerację, z 2,7 robi się około 4 milionów. Swego rodzaju ciekawostkę stanowi fakt, że w samym Rzymie 17% mieszkańców to nieletni, zaś niecałe 21% – emeryci. Na tle reszty Italii, społeczeństwo rzymskie jest zatem nieznacznie starsze. Podczas gdy statystyczny Włoch ma 42 lata, przeciętny Rzymianin liczy ich sobie 43.

Około 92,5% mieszkańców Rzymu to Włosi – zarówno rodowici Rzymianie, jak i pochodzący z pozostałych części kraju. Resztę, ok. 3%, stanowią Europejczycy – przeważnie Rumuni i Polacy, Azjaci, nieco ponad 1% – w szczególności Filipińczycy oraz – 1% – Argentyńczycy. Wszystkie jednak różnice kulturowe zacierają się na tle turystów z wszystkich stron świata. W wiecznym mieście w każdej chwili usłyszeć można najmniej nawet popularne języki. Wszystko to sprawia wrażenie, jakoby Rzym był współczesną wieżą Babel, tyle tylko, że tutaj wszyscy bez większych problemów dogadują się ze sobą. Pozostaje kwestia religii. Praktycznie wszyscy Rzymianie są wyznania rzymsko-katolickiego. Nie może być jednak inaczej, kiedy w centrum miasta znajduje się stolica jednej z największych religii świata.

Rzym jest niewątpliwie jednym z najchętniej odwiedzanych miast na świecie. Zatem musi się to przekładać i na liczbę jego mieszkańców, i na ich różnorodność rasową bądź wyznaniową. Nie zmienia to jednak faktu, że ten istny festiwal czterech stron świata każdy powinien odwiedzić przynajmniej raz w życiu.